قهره قهر حتي نميخوام ريخت كسي رو ببينم ولي چه كنيم كه مجبوريم آخه اطاق نداريم كه واسه دستشويي و غذا خوردن در بيايم و خلوت كنيم...
قهرم با آمايي كه يك عمر منت كاري رو كه واسم كردن و ميذارن . با اونايي كه منت نون دادن بهم رو ميذارن با همونايي كه كه وسايلي كه به اسم جايزه واسه من گرفته شده رو استفاده ميكنن و اگه ما اعتراض كنيم كشكه ولي هر لحظه بخوان ميتونن كامپيوترشون رو ازم بگيرن.
با كسايي كه وقتي خودشون با يه شعري همخواني ميكنن خوبه ولي ما كه ميكنيم خوانندگيمون گرفته و بايد نخونيم. با كسايي كه ميبينن دارم زجر ميكشم ولي نميخوان كمك كنن. اونايي كه واقعا زحمت ميكشن ولي من نميبينم والله من نميبينم واسم كاري كنن ولي همش منت ميذارن . انگار مثلا ما بابا شيم نبايد به بچه مون غذا بديم كه اينا منت نوني كه بهمون ميدن رو هم ميذارن. اعتراضم داشتي ميتوني بري بيرون واسه خودت كار كني واسه خودت بخوري. با همه قهرم. همونايي كه ميگن پول هر روزتو آخر روز ميدم... با اونايي كه درك نميكنن اگه منم مثل بقيه دوستام باشم ميفهمن من چي بودم و هستم ... با اونايي كه اونقدر شك دارن كه فكر ميكنن اگه كامپيوترم و از خونه ببرم يه كامپيوتر ديگه ميارم ... با همونايي كه حرف زدني كلي اعتبارن كلي معرفت كلي شرف ولي هيچ كدوم چيزايي كه گفتم رو ندارن.
قهرم با خدايي كه بخواد ازم بابت اشتباهام انتقام بگيره . مگه نميگن خدا ارحم الراحمينه؟ پس چرا ما رو اينجوري بعد اشتباهمون مورد انتقام قرار ميده و وقتي هم سعي ميكنيم خوب باشيم اونقدر موقعيت رو سخت ميكنه كه واقعا نميشه بهتر از قبل بود . قهرم با خودم كه حتي نميتونم به كسي بگم بابا من تنهام يكي منو درك كنه ؛ فقط يه كوچولو نميگم خيلي دركم كنه فقط يه كوچولو بفهمه چي ميگم . بعد از اينكه فهميد يا حتي نفهميده اميد بي خود نده . بابا به چه زبوني بگم؟ با همه قهرم . يعني همه با من قهرم. حتي ديگه باباتم بهت يه چيز بگه جواب ندي روش باز شه بيشتر گير بده واقعا ديگه نوبره. تازه بد بختي يكي دوتا كه نيست كه بعد اينكه هيچ امكاناتي به آدم نميدن و آدم معترض ميشه دستش و رو به در ميگيره ميگه ناراحتي؟ بيرون .
هيچكي نميدونه تا حالا چند بار خواستم خود كشي كنم چند بار توي خودم مردم چند بار جلوي خودمو گرفتم و چند بار ديگران جلومو گرفتن ...
هيچكي نميتونه بفهمه كه دلم از چي گرفته هيچكي نميتونه بفهمه كه صدام از چي گرفته ...
واقعا راست گفته اينجارو راست ميگه كه: هيچكي نميمونه تا با من تو راهم همسفر شه آخه ميترسه كه با من با دلم دربه در شه...
قهرم با فرشايي كه تو خونمونن با تابلو هايي كه آويزونن با ساعتي كه هي داره نشون ميده كه بزرگ شدم ولي هيچ پُخي نشدم قهرم با تلوزيوني كه اسما مال منه ولي شايد روزي 5 دقيقه هم پاش نشينم...
با همه ي اجسام با همه ي اشخاص با همه ي چيزايي كه وجود دارن قهرم .
ميدوني وقتي كه هيچ كي دركت نكرد بايد خودتو بزني به ديوونگي. تنها راهش همينه اينو قبلا به چند نفر گفتم و اونا گفتن نميشه خيلي خيلي سخته ولي من ميخوام ممكنش كنم.
