اره اينه داستان زندگي من مه جا بين همه در عين حالي كه خيلي خيلي خودمونيم از همه غريبه ترم. بصورتي كه هيچ كس دركم نكرد. بعضي وقتا ديگه باور ميكنم كه خودم و بزنم به ديوونگي از هر چي غصه و بد بختي راحت شم . ديگه نيازي نداشته باشم كه يكي دركم كنه ...

الان كه دارم اين نوشته رو مينويسم اونقدر از اطرافيانم بدم مياد كه اگه حتي يه كوچولو ناراحتم كنن ميذارم ميرم نميدونم كجا ولي رفتن دواي كاره.

خيلي سخته كه مجبور باشي از سفره اي نون بخوري كه منت بالا سرت باشه. خيلي سخته كه بدوني ميشه ولي نميتوني انجام بدي . تازه سخت تره اگه براي درك كردنت كسي رو پيدا نكني . والا بلا ما كه مثل امام علي نيستيم كه آخه حرفمونو به چاه بزنيم. اونقدر بد بختيم كه به چاه هم چيزي بگيم جاي گريه بهمون ميخنده . اونم نا اميدمون ميكنه. ما بخوايم بريم اقيانوس بايد با خودمون يه سطل آب ببريم كه ميبريم . بعد ميريم دريا بارون مياد لباسامون خيس ميشه لباس نداريم كه بپوشيم برگرديم. حتي نميتونيم مطابق چيزي كه واسمون تعريف شده به  كمال برسيم.آره سخته وقتي داري با دوستت درد دل ميكني بر گرده خودش باهات درد دل كنه و ازروزاي سختش بگه . خيلي سخته اگه بغض تو گلوت باشه آب بخوري بره پايين در حالي كه شايد اگه ميتركيد حالت بهتر ميشد.

ميدوني چي سنگين مياد ؟

فك كنم نتوني فكرشم بكني ، سنگين اينجاست بگن اميدي هست ادامه بده ولي كسي راهشو نشونت نده.

سخته آهنگي كه آرومت ميكنه بگن حرومه .

اگه 30 دقيقه مونده بود به آخر زندگي ميدوني چي ميشد؟

30 دقيقه به پايان زندگي = 30 دقيقه براي گفتن يك اسم = 30 دقيقه براي پيدا كردن چيز هايي كه بايد پيدا ميكردي و نكردي= 30 دقيقه به خدا = 30 دقيقه براي نشون دادن عشقت به معشوقت = 30 دقيقه مونده كه قطار زندگي از ريل خارج شه =30 دقيقه مونده تا ...